Wróciłam. Nie było mnie tu długo-numerek nie przeczytanych wpisów obserwowanych nie chce mi się wyświetlać. Foch.

W pracy już normalnie (minął boom na prezenty gwiazdkowe i klienci zaczęli mówić ludzkim głosem, dodając nawet "proszę" zamiast "żądam"). Mamy nawet pokemona, zwanego czasami teletubisiem, który pilnie wypatruje złodzi... klientów, którzy odkryli w sobie żyłkę poszukiwacza i zwolenników "co znalazłem-to moje".

U Wredotki dobrą randkę przepowiada pryszcz na twarzy, u mnie analogiczną rolę (tylko w przypadku dobrej imprezy) spełnia opryszczka (zimno, skwarka, itd...) w kąciku ust. Czasami skubaniec śmie się pojawić idealnie na środku. Zawsze. Węszę spisek.


Na koniec - wszystkiego najlepszego w Nowym Roku

Żebym przy wypełnianiu umowy o pracę informacji o latach zakończenia każdej szkoły z lenistwa musiała na nk zerknąć i sprawdzić... szczyt lenistwa. Wiedziałam, że konto tam na w końcu coś mi się przyda

Przez długi czas będę się krzywić na słowo "tort", "mikser", "urodziny".
Widzieliście kiedyś, jak niesamowite wrażenie sprawia pryskająca po ścianach (nie do końca) ubita śmietana? Albo nie dająca się zagnieść masa cukrowa?

Znowu chora. To jakiś, za pozwoleniem, obłęd.
Nienawidzę kataru, bolących migdałków, wyższej temperatury ciała.
Zabieram się za ćwiczenie hiragany, żeby na japońskim się nie wstydzić.
Jak na razie-pracy brak. ARGH!

Wstałam - z trudem.
Teraz łypię ze średnią niechęcią na ten nieszczęsny rower stacjonarny...
No to siup.